| پاسخ آيتالله العظمي سبحاني به شبهات مطرح شده درباره توسل |
آيتالله العظمی سبحانی در ششمين نشست از سلسله نشستهای كلام اسلامی در مدرسه عالی نواب مشهد، با استناد با آيات قرآن كريم و روايات اهل بيت(ع) برخی شبهات مطرح شده درباره توسل و دعا را پاسخ گفت.
آيتالله العظمی سبحانی با بيان اينكه توسل اين است كه به وسيله قرآن يا نبی يا امام به درگاه خدا تقرب بجوييم، اظهار كرد: وسيله سبب است و توسل بكارگيری وسيله است. بايد وسيله بودن چيزی يا فردی در شرع تعبدا ثابت شود. با توجه به اين مطلب قرآن كريم اين ضابطه را میفرمايد كه «یَا أَیُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُوا فِی سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»( المائدة : 35 )
وی در ادامه افزود: امام علی(ع) در خطبه 110 نهجالبلاغه، ايمان به خدا، ايمان به پيامبر(ص)، جهاد در راه خدا، اقامه نماز، پرداخت زكات، روزه، حج، صدقه و انجام كارهای نيك را از وسيلههای ايمان برشمرده است. البته وسيله به اينها تنها منحصر نيست، در آيات و روايات از ديگر وسايل نيز ياد شده است.
اين مرجع تقليد در ادامه با اشاره به آيه 108 سوره مباركه اعراف اظهار كرد: «وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ یُلْحِدُونَ فِی أَسْمَائِهِ سَیُجْزَوْنَ مَا كَانُوا یَعْمَلُونَ»، بهترين وسيله برای تقرب به درگاه الهی توجه فرائض و نوافل است، بر اين اساس درخواست دعا و توسل به «اسماء الله» نيز يكی از موارد مورد تأييد و قبول تمام طوايف اسلامی است.
آيتالله العظمی سبحانی توسل به قرآن كريم، اعمال نيك و دعای مؤمن برای فرد را از ديگر موارد مورد قبول در ميان مسلمين برای توسل دانست و تصريح كرد: آيه «وَإِذْ یَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»(البقرة : 127) نشان میدهد كه میتوان عمل نيك خود را وسيله برای دعا قرار داد. اگر عمل صالحی در زندگی انجام دادهايد به رخ خدا بكشيد كه قهراً خدای متعال دعای فرد را برآورده میكند.
اين مرجع تقليد با بيان اينكه حتی وهابيون توسل به رسول الله(ص) در زمان حياتشان را قبول دارند، گفت: تمام طوائف اسلامی بر انواع توسلهايی كه ياد شد، اعتراف دارند. با توجه به آيه: «وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا یَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَیْتَهُمْ یَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ»(المنافقون: 5)، تفاوت عقيده شيعه با وهابيون در جايی است كه فردی در زمانی غير از حيات به دعای رسول الله(ص) توسل كند.
وی دليل شيعه را اطلاق آيه «وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِیُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا»(النساء : 64) بيان كرد و گفت: بعضی از آيات مثل «یَا أَیُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِیِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ»(الحجرات : 2) اطلاق دارند و در اينجا نيز اطلاق حال حيات و حال غير حيات ديده میشود. با توجه به داستان فرزندان يعقوب و پدر آنها درباره توسل به دعای نبی، معلوم میشود كه توسل به دعای نبی در امم گذشته وجود داشته است.
|
|
|